W.J.H. Mulierwisselprijs, ingesteld in 1955

 

Auteur Ron Couwenhoven, 2025

Het bestuur van de vereniging De Friesche Elfsteden stelde in 1955 de W.J.H. Mulier wisselprijs in. Dat was een hommage aan Pim Mulier, de grondlegger van de beroemde tocht, die op 12 april 1954 was overleden. Hij was toen 89 jaar. Pim was de roepnaam, waaronder iedereen hem kende. W.J.H. waren zijn initialen: Willem Johan Herman.

Het fraaie bord werd ontworpen door de Leeuwarder zilversmid J.A. van Houten. Hij plaatste het Mulier - familiewapen met drie schelpen op een rode achtergrond in het hart en daarom heen de wapens van de elf steden die allemaal met hun Hollandse naam werden vermeld.

 

Het bord maakt onderdeel uit van de collectie Fries Scheepvaartmuseum, Sneek; objectnummer FSM-1988-696.
Het is in bruikleen gegeven door de Koninklijke Vereniging De Friesche Elf Steden.

 

Het bord werd na 1955 uitgereikt aan de winnaars van de tocht, waarna hun namen in het bord werden gegrafeerd. Maar de vijf rijders die in 1956 wel door de Elfstedenvereniging als winnaars werden erkend, staan er niet op. Dat waren: Aad de Koning, Maus Wijnhout, Jan van der Hoorn, Anton Verhoeven en Jeen Nauta. Zij kregen het bord niet, omdat zij gezamenlijk over de finish reden, waarna besloten werd hen geen prijs te geven.

Zo werd Reinier Paping op 18 september 1963 de eerste die zijn naam op het W.J.H. Mulierbord kreeg. Evert van Benthem, tweemaal in 1985 en 1986, en Henk Angenent in 1997 volgden hem op.

Evert en zijn vrouw Jannette hebben nog bijzondere herinneringen aan de Mulier Wisselprijs. Jannette zegt: ‘Dat bord werd ons bij de prijsuitreiking in 1985 overhandigd. Samen met een beker. We hebben deze trofeeën mee naar huis genomen, nadat er uitdrukkelijk werd gezegd dat we ze na een jaar weer moesten inleveren.

Omdat iedereen altijd zomaar bij ons binnenliep in de oude boerderij - de deur kon niet eens op slot - hebben we toen in ruil voor wat reclame voor de Rabobank een kluisje gehuurd bij de plaatselijke Rabobank in Vollenhove. Daar hebben de trofeeën een jaar gelegen. Ik denk dat ze destijds door iemand van het Elfstedenbestuur zijn opgehaald. Om ze vervolgens een paar dagen later weer aan Evert te mogen uitreiken. Maar dat wist men toen natuurlijk nog niet.

Ik denk dat we in 1986 nuchter genoeg waren om de trofeeën in Leeuwarden te laten. Konden ze in de kluis van de vereniging Friesche Elfsteden worden opgeborgen.’

Nu ligt het fraaie bord in de vitrine van het Fries Scheepvaartmuseum in Sneek, waar de Elfstedenvereniging de prijzen voor de eerstvolgende wedstrijd tentoonstelt.