De schaatsenbedrijven van St. Louis: Shapleigh en Simmons
Shapleigh Hardware Company
Afbeelding Wikipedia
De Shapleigh Hardware Company werd in 1843 opgericht door Augustus Friedrich Shapleigh (9.1.1810–27.2.1902). Shapleigh was een medewerker van Rogers Brothers and Company uit Philadelphia, die een winkel in St. Louis wilde openen omdat het westelijke deel van de VS in inwoneraantal groeide.1 Het bedrijf heette aanvankelijk Rogers, Shapleigh and Company, maar in de loop van de tijd veranderde de naam van het bedrijf vaak.
|
The names 1843. Rogers, Shapleigh and Company |
De eerste locatie was 414 Main Street tussen Locust en Vine, in de buurt van het gerechtsgebouw van St. Louis.
Afbeelding uit One Hundred Years of Growth
Afbeelding uit Shapleigh’s Hand Book
Afbeelding uit Shapleigh 1935-catalogus
In 1848 begon Shapleigh met een mobiele verkoopdienst. Zijn verkoper, Ben Borgy, reed te paard met tassen vol ijzerwaren om die te verkopen. Onbekend is of daar schaatsen tussen zaten. Hij had een handgemaakt prijzenboek. De eerste officiële catalogus werd in 1853 of 1873 gepubliceerd. De datum is niet zeker; in One Hundred Years of Growth en sommige krantenartikelen staat 1853, maar volgens de catalogus van 1883 was dat 1873. De catalogus van 1883 is de oudste catalogus die zich in de St. Louis Public Library bevindt, maar de eerste grote catalogus werd in 1880 gepubliceerd.
Het ging Shapleigh goed tot 1886, toen de gehele voorraad door brand werd verwoest. Het bedrijf vond een tijdelijk thuis op 519–521 North Main St. tot januari 1891. Daarnaast verhuisde Shapleigh naar een groot gebouw op de noordwesthoek van Fourth en Washington (de Boatmen’s Bank Building). Uiteindelijk vond Shapleigh in 1902 een nieuw onderkomen aan de overkant van de straat, in een nieuw gebouw op de noordoosthoek van Fourth en Washington.
Dit was een groot en bekend wooncomplex waarin Shapleigh zijn waren had opgeslagen.
De schaatsen van Shapleigh
In 1883 werden al schaatsen verkocht. De catalogus biedt meer dan twintig schaatsmodellen en vier rolschaatsmodellen. Daaronder bevinden zich onder meer de Ice Monarch, de New York Club-klemschaats, schaatsen voor dames en de Acme Club-schaats van John Forbes.
Rechts: Het Diamond Edge-logo op schaatsen van Shapleigh
Afbeelding uit Shapleigh 1935-catalogus
Deze schaatsen werden meestal door anderen geproduceerd: Shapleigh was vooral distributeur en groothandel. In de catalogus van 1923 schreef het bedrijf, ‘We have had the hearty co-operation of the best manufacturers; we have studied the varied needs of tool users and adopted every improvement of proven usefulness suggested by them. As the logical result, we are able to present a line of Tools of unquestioned superiority, complete in every detail of quality and service.’ Op de beste producten zette het bedrijf het Diamond Edge logo, dat ook op de schaatsen staat. De slogan ‘Diamond Edge is a quality pledge’ werd voor het eerst in 1864 gebruikt.
Shapleigh verkocht niet alleen schaatsen, maar ook de daarbij behorende slijpapparaten. De catalogus van 1923 toont een klein slijpapparaat dat werd gebruikt met een halfronde vijl om de groef onder de schaats te maken. Dit apparaat verschilt sterk van de slijpstenen die vaak worden gebruikt. Slijpstenen schuren over de schaats, zoals Wouter Groot schreef; 2 dit slijpapparaat schuurt langs de schaats en maakt een groef in het loopvlak van de schaats. Shapleigh verkocht zo’n apparaat ook.
Rechts: Slijpapparaat Luther, afbeelding uit Shapleigh 1935-catalogus, pagina 126
In de jaren dertig groeide Shapleigh enorm. Het bedrijf kocht in 1937 Geller-Ward-Hasner. Er is geen bewijs bekend dat Geller-Ward-Hasner schaatsen maakte of verkocht.
In 1940 kocht Shapleigh ook Simmons Hardware Company, een belangrijke concurrent op het gebied van de verkoop van schaatsen.
Simmons, de andere grote schaatsenverkoper uit St. Louis
Simmons Hardware Company werd in 1864 door Edward Campbell Simmons (geb. 21 sept. 1939; overl. 18 april 1920) opgericht. Hij werd in Maryland geboren en verhuisde naar St. Louis toen hij zeven jaar oud was.3 Zijn eerste baan was bij het bedrijf Wilson, Levering & Waters, waar hij uiteindelijk partner werd.
voor gereedschap
In 1864 werd het bedrijf gereorganiseerd onder de naam Waters, Simmons & Company, die werd veranderd in E. C. Simmons & Company in 1870, toen meneer Waters met pensioen ging.
1874 wordt vaak genoemd als het jaar waarin dit bedrijf werd opgericht, maar dat was het jaar waarin het bedrijf onder de naam Simmons Hardware Company werd opgericht. Het was al operationeel. Simmons had een groot magazijncomplex in het stadscentrum op Ninth en Spruce. De naam Keen Kutter werd gebruikt op het gereedschap.
Afbeelding uit Norvell, Forty Years of Hardware, pagina 284
Afbeelding uit Simmons 1892-catalogus, titelpagina
De schaatsen van Simmons
In de St. Louis Public Library bevinden zich catalogi van Simmons. De 1892-catalogus bevat Klipper Klub-schaatsen (drie modellen voor mannen en vier voor vrouwen) en Winslow-schaatsen (acht modellen voor mannen en vier voor vrouwen) evenals zes rolschaatsmodellen en nog meer: riemen, slijpers, schaatstassen, enkelbraces enz. Onder andere het model Dutch Flyer.
Het is opmerkelijk dat de echte schaatsen het merk ‘KK’ hebben, maar op de schaats in de catalogus staat een klaverblad. De schaatsen werden eerst door Winslow gemaakt en staan ook op pagina 10 van de Winslow 1904-catalogus.
De fusie
In 1901 kochten Saunders Norvell, een medewerker van Simmons, en zijn collega’s 60% van de Shapleigh Hardware aandelen. Destijds was Shapleigh kleiner dan Simmons, en zij werkten aan een reorganisatie van Shapleigh om het te laten groeien. Norvell beschreef het proces in zijn autobiografie.4 Onder andere wilde hij de afdeling sportartikelen uitbouwen omdat Simmons beter presteerde. Hij had hiermee success; tussen 1883 en 1923 voegde hij in de catalogus van Shapleigh ski’s en meer schaatsmodellen toe. Een nieuw magazijn voor Shapleigh, Warehouse No. 3 of het Ashley Warehouse, liet hij bouwen tussen 1904 en 1906.5 Norvell ging in 1913 met pensioen.
Daarna kreeg Simmons financiële problemen. Krantenkoppen uit de St. Louis Post-Dispatch lieten in de jaren dertig zien dat Simmons bijna bankroet was. In 1940 betaalde Shapleigh $2.712.497 voor Simmons.6 Uiteindelijk verhuisde Shapleigh naar het gebouw van Simmons op Ninth en Spruce.
Het einde van twee iconen
In 1955 werd Shapleigh door Harold C. Schott & Associates uit Cleveland, Ohio, gekocht voor ongeveer $7.000.000.6 Volgens een rechtszaak maakten de kopers geen goed gebruik van het bedrijf: ‘The interests which took over Shapleigh Hardware Co. in 1956 have siphoned off $5,000,000 from the St. Louis firm and used the money to enrich themselves at the expense of minority stockholders, it was charged by Melroy Horn in a petition on file yesterday in circuit court.' 7 Horn liet zijn claim varen nadat de eigenaars van het bedrijf zijn aandelen hadden gekocht.8 Maar het was te laat: Shapleigh ging failliet.
In augustus 1965 werd het grote gebouw van Simmons, dat ook door Shapleigh was gebruikt, door brand verwoest. Het laatste spoor van Shapleigh, het oude Warehouse No. 3 gebouw, bleef bestaan tot 2024, toen een grote brand het verwoestte. Begin 2026 is het terrein slechts een veld.
Bronvermelding
Bronnen
- De geschiedenis van de Shapleigh Hardware Company wordt in One Hundred Years of Growth: 1843–1943, gepubliceerd in 1943 door de Shapleigh Hardware Company, samengevat.
- Wouter Groot - Slijpen. In: Kouwe drukte 85, 2026, pagina’s 8–13.
- Biografie van E. C. Simmons. In: Walter B. Stevens - Centennial History of Missouri, 1921.
- Saunders Norvell - Forty Years of Hardware, 1924, 280–310, 322–323.
- Jackie Dana - Not just another abandoned warehouse. In: Unseen St. Louis.
- Shapleigh Co. quits after 117 years. In: St. Louis Post-Dispatch, 5.1.1960.
- 5-million loss of Shapleigh funds alleged. In: St. Louis Post-Dispatch, 1.5.1960.
- Suit against Shapleigh firm is dismissed. In: St. Louis Post-Dispatch, 7.5.1960.
Overige bronnen
Nile C. Smith - Shapleigh’s Hand Book, 1900.
Catalogi van de Shapleigh Hardware Company en de Simmons Hardware Company in de collectie van de St. Louis Public Library.
Krantenartikelen uit de St. Louis Post-Dispatch en de Globe-Democrat in de collectie van de St. Louis Public Library.
Credit
Met dank aan Nichole Belford, Maryann Brickey, Tim Ryan, Sarah Stiehr en de medewerkers van de St. Louis Public Library.